گر چه با یادش،همه شب،تا سحر گاهان نیلی فام،
                                                                    بیدارم؛

گاهگاهی نیز ،
                        وقتی چشم بر هم می گذارم،

خواب های روشنی دارم

آنچنان روشن که من در خواب،
دم به دم با خویش می گویم که:
بیداری ست، بیداری ست، بیداری!

اینک اما در سحر گاهی، چنین از روشنی سرشار،
پیش چشم این همه بیدار،
                                       آیا خواب می بینم ؟!!

این منم ، همراه او ؟
          بازو به بازو،
مست ِ مست از عشق، از امید ؟
روی راهی تار و پودش نور،
           از این سوی دریا ، رفته تا دروازه ی خورشید ؟

ای زمان، ای آسمان،ای کوه،ای دریا!
خواب یا بیدار ،
جاودانی باد این رویای رنگینم !